APPLY AS A TESTER

Romy (33) verloor in 2019 haar moeder aan longkanker. Nu ondersteunt ze met haar eigen business anderen die een dierbare hebben verloren.

Ik wil graag mijn verhaal met jullie delen. Praten en schrijven over het onderwerp met anderen helpt mij. Samen rouwen. Samen staan we sterker. Bedankt Dearly, voor dit initiatief.

Dinsdag 5 november 2019, de dag dat mama overleed. Ze had voor de derde keer longkanker en leefde daarnaast al jaren met SLE (reuma). Een aantal maanden voor we dit bericht kregen had ze al veel pijn. Het was geen leven zo. Ze heeft veel onderzoeken gehad, maar ze vonden geen kanker. Wat de artsen wel wisten is dat de long voor 90% niet meer functioneerde en alleen maar ontstekingen en infecties kreeg. Dit kan niet langer zo. De longkwab moest eruit. Een ingrijpende en risicovolle operatie die ze al een keer eerder heeft moeten  ondergaan. Ze ging ervoor en overleefde de operatie. Ik zie haar nog liggen op de high care. Alles was goed gegaan en ze ging vol moed door zoals altijd. Ze knokte voor haarzelf en voor ons. Wat een krachtige vrouw.

Ze onderzochten haar longen, hieruit zou moeten blijken of er kanker in zat. Ik weet het nog als de dag van gister, het moment dat Gaby mijn tweelingzus aanbelde. Zij was bij de uitslag geweest en toen wist ik het. Het was echt, het was terug, weer terug. Ik zakte letterlijk in elkaar op dat moment. Hoe kon het dan dat ze het niet eerder vonden? Het bleek een zeldzame vorm die niet tot bijna niet voorkomt in de longen. Dit keer was er geen hoop zoals de vorige keren. Het was niet te genezen. Hoe lang ze nog zou leven konden ze niet precies zeggen. Ze dachten aan maanden. Wat moesten we schakelen. We vonden de kracht om te focussen op de mooie momenten die nog kwamen. Nog 1 kerst samen. Misschien nog wel een laatste weekend weg met z’n allen. We durfden nog net te hopen op haar zestigste verjaardag in mei. Ze sprak over de ‘Wensenambulance’. Dit bleven echt wensen want de eerste avond bij het revalidatiecentrum ging het mis. Ze werd erg ziek en ging dezelfde avond nog met de ambulance naar het ziekenhuis. Na een scan bleek de kanker uitgezaaid naar de borstholte waar de long was weggehaald. Het groeide heel heel snel. Het was zo verontrustend dat de maanden dagen werden. Het advies was om te gaan bedenken van wie ze nog afscheid wilde nemen. Alle hoop was weg. Geen eens meer naar huis. Mama en papa nooit meer samen in hun appartement. Mama wilde namelijk heel graag naar een hospice. Ik kan je niet uitleggen wat je voelt als je hoort dat je moeder nooit meer thuiskomt, je weet dat ze heel snel dood gaat maar je niet weet wanneer precies. Het duurde uiteindelijk een kleine twee weken waarin we met familie afscheid hebben kunnen nemen. Het was heel verdrietig maar ook zo intens mooi. Alles naast dit stond stil, alleen maar wij als familie. Elke dag gingen we naar haar toe en iedereen bleef een keer slapen. Ik maakte films (met foto’s en video’s) voor de crematie, het rouw- en herinneringskaartje. Het voelde zo goed en waardevol dat ik dit voor haar, mijn familie en mezelf heb kunnen doen. Ik kijk de film nog maandelijks en de muziek luister ik wekelijks. Ik voelde toen al tijdens het maken hiervan “ik ga hier meer mee doen, ik weet alleen nog niet in welke vorm precies”. Ik startte net voor deze periode met een coachingstraject waarin ik op zoek ging naar mijn zielsmissie. Een business voor mezelf in lijn met mezelf. Dit kwam stil te liggen. Ik had ruimte nodig voor mijn rouwproces. Plots zonder waarschuwing overviel het verdriet me als een zware golf. En dat doet het soms nog steeds.Echter hielp het mij deze golf toe te laten en te doorvoelen. De gedachte dat het lichaam sterft maar niet de relatie gaf me inspiratie. Wat mijn moeder mij gegeven en geleerd heeft is onverwoestbaar. Ik blijf oneindig verbonden met mijn oorsprong. Wat je in je hart bewaart, raak je nooit kwijt. Ik geloof dat er meer is na de dood en dat ze nu bij haar andere (overleden) dierbare is. Ooit ontmoeten we elkaar weer. Dit geeft mij kracht, kracht om naast terug te kijken, ook vooruit te kijken. Toen ik weer de behoefte voelde om de zoektocht naar mijn zielsmissie voort te zetten ging ik verder. Ik vond antwoorden. De puzzelstukjes vielen ineen. 

Vanuit mijn eigen ervaring is het idee ontstaan om anderen te ondersteunen in een gelijkaardige situatie. Van de dood mijn werk maken. Voor mij de diepere zin van het leven. Ik wil mensen helpen bij het vormgeven van herinneringen aan een overleden dierbare of een dierbare die komt te overlijden. Dat doe ik door middel van het uitzoeken van waardevolle spullen, het maken van huisaltaars, personal art, films, fotoboeken en rouw- en herinneringskaarten.

Deze reis die blijft voortduren, heeft mij veel geleerd. Het heeft me laten inzien dat ik mijn hart mag volgen, los mag breken van rationele gedachten en voor mezelf en mijn business mag gaan. De invulling werd duidelijk. Maar bovenal waar het om draait in het leven; liefde. Herinneringen maken, koesteren en ophalen. Liefde was voor mij vanzelfsprekend ik stond hier minder bij stil. Liefdevolle herinneringen zijn de cadeautjes van het leven. Liefde is oneindig. De dood doet leven. 

“A story to remember.”

– Romy Hommersom.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Privacy Settings
We use cookies to enhance your experience while using our website. If you are using our Services via a browser you can restrict, block or remove cookies through your web browser settings. We also use content and scripts from third parties that may use tracking technologies. You can selectively provide your consent below to allow such third party embeds. For complete information about the cookies we use, data we collect and how we process them, please check our Privacy Policy
Youtube
Consent to display content from Youtube
Vimeo
Consent to display content from Vimeo
Google Maps
Consent to display content from Google
Spotify
Consent to display content from Spotify
Sound Cloud
Consent to display content from Sound
en_USEnglish
nl_NLDutch en_USEnglish